Geschiedenis

Waar is het allemaal begonnen?

In brakke delta's en zeearmen vonden de allereerste jagerverzamelaars, de schelpen. Tweekleppers die je met een puntig vuistbijltje kon openkrikken, om  de zilte, eiwitrijke weekdiertjes naar binnen te zuigen.  Maar wat heeft de eerst jager een lef gehad om iets wat glibbert en er eigenlijk niet uit ziet, met gevaar voor eigen leven naar binnen te werken. Hij moet wel heel veel honger hebben geleden of een avonturier in hart en nieren zijn geweest. Al snel kwam hij er achter dat het goddelijk voedsel voor de eerlijke vinder was. Ook in onze tijd liggen de oesters voor het oprapen. Echter alleen voor de oesterkwekers uit Yerseke die dit al vanaf 1870 doen. Door de eeuwen heen betaalde je ofwel schatten voor oesters, ofwel een grijpstuiver. Oesters werden vaak duur door het vervoer. In tonnen gevuld met zout water en wier vervoerden de Romeinen hun oesters. En gekoeld in kisten met hooi en ijs uit de alpen werden de tsaren in Rusland voorzien van de Tsarskaya oester. Aan het hof van Lodewijk de XIII gingen zoveel adellijken dood, door niet goed gekoelde oesters. Dat er een aparte wet werd aangenomen. Oesters mochten alleen nog gegeten worden in de maanden met een"r". Hierdoor ontstond de naam huitre, de franse naam voor de 8 maanden dat de oester wel gegeten mocht worden. Oesters waren zo overvloedig dat je ze niet per karig dozijn kocht maar met kilo's tegelijk in soepen en sauzen mikte. Ook onze vriend Cassanova wist er trouwens wel raad mee! Hij had een hele bijzondere kijk op oesters. Hij at minstens 50 oesters per dag  en deed dit het liefst vanuit de holte van de borsten van een vrouw. Kunnen wij ons iets mooiers bedenken?  Ik dacht het wel, als ik bedenk dat hij 73 jaar oud is geworden en zijn naam eer aan deed. Is de kans groot dat zelfs dit spel na 100.000 oesters erg gaat vervelen. 

Oesters als Afrodisiacum. .....alsof de zee je lippen kust!

Vanaf de oudheid worden oesters geslachtsdriftprikkelende eigenschappen toegedicht. Over de Griekse godin Aphrodite gaat het verhaal dat zij uit zeeschuim werd geboren en op een oesterschelp beviel van haar zoon Eros, ook niet de eerste de beste op liefdesgebied. Oesters werden door de Romeinen " de oortjes van Venus" genoemd. Wanneer u goed kijkt, en daarvoor hoeft u echt geen gyneacoloog te zijn, weet u precies wat zij bedoelen. De Romeinse dichter Ausonius beschreef de oester als volgt: Vet, blank en teder, en aan de zoetheid van hun vocht paart zich een lichte ziltheid, de smaak van de zee". Een beschrijving die niets meer aan de fantasie overlaat en de gedachte weergeeft aan de perfecte vrouw in die tijd. Waar zou dat mythische en tot in den treure opgepoetste imago van liefdeselixer toch op berusten? Misschien wel op het feit dat oesters cyclisch hermafrodieten zijn. Nu eens bezitten ze alle kenmerken van mannetjes, dan ontpoppen ze zich weer als vrouwtjes. Wie zou er eens geen oester willen zijn? Als je bovendien weet dat een gemiddelde oester zo'n 20 tot 100 miljoen eicellen en nog meer spermatozoiden produceert en dat hij een hoog concentraat aan taurine, zink en eiwitten bezit, dan begrijp je dat de mens voor minder zijn toevlucht zou nemen tot deze platte of holle wondermiddelen. !  Ze zouden lust opwekkend zijn, potentie verhogend en de productie van het mannelijke zaad vergroten.Misschien moet u zelf de proef op de som nemen? Serveer de oester onder de patronage van Casanova door ze a la Venitienne te bereiden (zie recepten). Vervolgens neemt u halverwege de smulpartij de hand van uw geliefde en steelt u schaamteloos de onvergetelijke woorden van Cassanova: " liefste, mijn drang naar liefde is jaloers op mijn mond." Ze moet wel van steen zijn om dan niet uit haar Schulp te kruipen.